مرا راهی به سوی کوچه باغ آشنایی نیست

چه می خواهی بدانی از دل خسته

که صبرم نیست

دگر تاب و توانی نیست

مرا راهی به سوی شهر پاک عشق ها هم نیست

میان مرگ و من تنها همین مانده ...فراموشی

فراموشی از این غمخانه های خاطرات تو

فراموشی از این شهر و دیار تو

مرا خوشتر که لب بر جام و دل در کف

نگاهت می کنم اما نمی خوانی

حدیث این دل تنگم

تو خندیدی

تو بر تاب و تبم مستانه خندیدی

و من آهسته آهسته

درون خود فغان کردم

فغان از نامرادیها

ز نامردی و عصیانها

فغانی سخت از این دل

نهان در گوشه ای کردم

...